Uit 1897 is Paul Gauguins "Tahitian Women Bathing" een opmerkelijke kunstdruk die een vredig moment in een weelderige, tropische omgeving afbeeldt. Dit post-impressionistische werk wordt gekenmerkt door Gauguins gedurfde kleurgebruik en afgeplatte perspectief, met name zichtbaar in de figuren van de vrouwen, wier huidtinten vaak het omringende groene landschap weerspiegelen in schakeringen van groen en oker. De scène toont verschillende vrouwen die baden of rusten bij een beek, omringd door dicht gebladerte en delicate roze bloesems, wat een sfeer van diepe rust creëert. Gauguin probeerde een eenvoudiger, harmonieuzer bestaan weg van de westerse beschaving te portretteren. Het rijke palet van diepgroenen, aardse roden en zachte blauwtinten leent zich voor een meditatief en visueel opvallend stuk muurkunst, geschikt voor een reeks interieurs, van modern tot traditioneel artistiek.